2009.
Mijn herinneringen aan het afgelopen jaar. Iedere maand wordt gekenmerkt door een foto. Beelden zeggen nou eenmaal meer dan woorden (voor de meeste onder ons dan).
(#Tw)exit vakantiegedachte
De zomervakantie. Ondanks dat Sietse er een andere zienswijze op nahoudt, beschouw ik het als een goede gelegenheid om lekker tot rust te komen na een jaar hard werken.
Eenmaal op de vakantiebestemming aangekomen en gevestigd in een comfortabele ligstoel aan de zee (laat ik dat snel even op Twitter zetten) pak ik mijn iPhone om die-en-die nog even te sms’en dat we goed zijn aangekomen. O, ik heb via Hyves een mailtje. Nou, ik mail nog wel even terug. Enzovoorts enzovoorts. Aan het eind van de vakantie bekruipt mij het gevoel alsof ik helemaal niet ben weggeweest, weten al mijn ‘followers’ al wat ik op vakantie heb gedaan en ontvang ik een telefoonrekening van heb ik me jou daar! Dit alles heeft me aan het denken gezet.
Vanuit een zakelijk perspectief zie ik zeker de voordelen in het gebruik van social media zoals Twitter, Facebook, Hyves en LinkedIn. Op persoonlijke basis neig ik echter steeds meer te geloven dat de intensieve zelfprofilering die veelal gekenmerkt wordt door narcistische trekken via sociale media leidt tot afbreuk aan de reputatie – en daarmee de geloofwaardigheid – van de desbetreffende auteurs. In navolging op het voorgaande heb ik een zorgvuldige afweging gemaakt hoe ik de verschillende social media in de toekomst ga gebruiken.
Als volgt: Twitter zie ik niet langer als een persoonlijk dagboek maar eerder als een efficiënt medium dat mijn persoonlijke bevindingen doorschakelt naar zowel mijn persoonlijk weblog, Facebook als mede Hyves. Het laatstgenoemde medium ga ik echter minder gebruiken. Facebook heeft wat mij betreft Hyves definitief van de ‘eerste plaats’ gestoten. Voor mijn gevoel oogt Facebook professioneler en ‘leeft’ het meer. Maurice heeft dit gevoel onlangs goed uiteengezet.
Zo, ik duik de keuken in om een lekker hapje te koken. O, en nu we het er toch over hebben; mocht je iemand weten die een keuken vrij heeft, hoor ik dat natuurlijk graag!
#Twexit!
Woonruimte.
Sinds een tijdje stel ik via verschillende communicatiekanalen de vraag of iemand mij kan helpen aan vervangende woonruimte. Met mijn huidige kamer is niets mis, ik hoef er niet per direct uit, maar de huurprijs vind ik simpelweg te hoog voor een kamer van deze grootte. Enfin, op mijn oproepen via internet zijn weinig relevante reacties gekomen. Vreemd, want volgens de statistieken hebben toch meer dan 400 mensen deze gelezen.
“Tijd voor iets anders!”, bedacht ik me. De oproepen via online communicatiekanalen gaven niet het gewenste effect, dus vallen we terug op de traditionele media. De onderstaande flyer zal ik de aankomende weken door Amsterdam verspreiden, in de hoop hier meer relevante reacties uit volgen.
P.s. Mocht u naar aanleiding van deze flyer mijn site bezoeken, dan wil ik u alvast bedanken voor deze moeite. Neem gerust contact met mij op, per voorkeur via e-mail.
Update
Vandaag (dinsdag 22 september) heb ik de Plantagebuurt, Alexanderkade en de Nieuwe Herengracht bezocht. Morgen staat het Java-eiland op ‘t program.
Update (2)
Afgelopen dagen ben ik door ‘oud-zuid’ (van Eeghenstraat, Koninginneweg en Apollolaan), en ‘west’ (Haarlemmerdijk, Kinkerstraat) gewandeld. Nu is het hopen op positieve reacties.
Discriminatie.
Even een avondje rust. Het is 21:09 en ik wandel naar de Albert Heijn voor een periodieke ritueel. Ik struin door de schappen met een missie: een zak chips, een biertje erbij en voila, op naar huis om de voorgenoemde artikelen met veel genoegen te nuttigen tijdens het lezen van een boek. Mijn ‘ritueel’ werd vanavond echter bruut verstoord. O.k., Amsterdam Oost heeft nou niet bepaald een goed imago, maar ik woon hier toch al enkele jaren met veel plezier. Enfin, op weg naar de AH passeerde ik een aantal jongeheren van – pak en beet – 18 jaar.
“Hey, wat kijk je” of woorden van overeenkomstige strekking kwamen mijn kant op. Normaliter geef ik geen gehoor aan dit soort opmerkingen, vandaag wel. Een kleine samenvatting van de daarop volgende conversatie. Ondergetekende: “Waarom de agressieve toon, waar is dat voor nodig? Val ik je lastig of iets dergelijks?” Antwoord: “Niet zo bijdehand, ik ken jouw soort mensen wel, vuile racist dat je bent“. Niet iets waar ik dagelijks voor wordt uitgemaakt, maar dat terzijde. “Sorry, maar ik vraag me toch echt af hoe je aan mijn houding enige vorm van racisme kunt aflezen?” “Ja, gewoon je discrimineert ons“.
Tsja, wat moet ik hier nu mee was de vraag die door mijn hoofd spookte. Een discussie over de definitie van het containerbegrip discriminatie leek me geen goede optie. Wat dan wel? Ondergetekende: “Sorry dat ik je het gevoel geef dat ik jou discrimineer. Kun je, en zo ja wil je aangeven wat uit mijn houding jou dat gevoel geeft?” Reactie: “………”. Ondergetekende: “Nee? Eigenlijk vind ik dan dat je niet zo maar dit soort zware beschuldigen mag uitten. Eigenlijk hebben we allebei veel met elkaar gemeen: we zijn Nederlanders, wonen allebei in dezelfde buurt en zijn op het zelfde tijdstip in de buurt van de Albert Heijn.” Reactie: “Tsss, ok meneer“. ~ einde conversatie ~.
Voor de goede orde: ik wil hier helemaal geen verhaal in de categorie ‘wijsneus’ schetsen. Wat ik wel wil, is aantonen dat er met een dialoog soms veel meer bereikt wordt dan met een monoloog. Tolerantie en verdraagzaamheid kennen meerdere verschijningsvormen. Ik hoop dat je aan me denkt op het moment dat je zelf in een dergelijke situatie beland.
Toch smaken de chips en het biertje vanavond een stuk minder lekker.
How To Live Wow!
Persoonlijke ontwikkeling. Sommige mensen om ons heen bestempelen het als complete onzin voor alternatievelingen, zwevers, dromers en denkers, anderen zijn er dagelijks mee bezig. Zoals ondergetekende. Laat er absoluut geen misverstand over bestaan; ik ben in de verste verte niet ‘perfect’ en heb nog een hele lange leerweg te gaan. Daarbij zijn er talloze manieren om jezelf te ontwikkelen, zowel op privé- dan wel zakelijk gebied.
Mijn voormalige coach – die ik overigens tot op de dag van vandaag dankbaar ben voor zijn feedback, inzichten en opmerkingen – heeft me kennis laten maken met de wondere wereld van het Neuro-Linguïstisch Programmeren (afgekort: NLP). Voor de lezers die nu willen afhaken; niet doen, dit verhaal heeft wel degelijk een essentie.
Over NLP ga ik het niet hebben. Wel zou ik je willen vragen een paar minuten van jouw kostbare tijd te investeren in jezelf. Hoe? Kijk en luister hoe een van de grondleggers van NLP uiteenzet wat de kern en het doel is van persoonlijke ontwikkeling. Kort samengevat en in mijn interpretatie is de vraag simpel: waarom doen we wat we doen, en – niet geheel onbelangrijk – hoe kunnen we het in de toekomst beter doen?
Evenals ondergetekende, houdt de bovenstaande vraag vriend en persoonlijke inspiratiebron Sietse Bakker al enige tijd bezig. Zijn opvatting over dit vraagstuk spreekt mij persoonlijk erg aan en ik wil het dan ook graag met je delen. Zou het namelijk niet fantastisch zijn als je jouw leven in het volgende woord kunt samenvatten: Wow?!
Kijk voor handige en praktische tips eens op zijn site: How to live Wow!
